‘Ik wou dat ik dat ook kon’

Lees hieronder het vervolg op het artikel dat in juli 2016 in Alpha Life is gepubliceerd. Twee gedetineerden vertellen over hun ervaringen op Alpha - Prisons:

Andy vertelt: “Er gebeuren de vreemdste dingen op Alpha. Hier op Alpha - Prisons liep ik eens een gast tegen het lijf en die zei: ‘Het is ook voor jou, Jezus is er ook voor jou’. Grote vent en die zegt dan dat! Ik werd gewoon kwaad en riep: ‘Ga toch weg man’. Komt ie later op de dag naar mijn cel met vijf cd’s mooie gospelmuziek én een cd-speler om ze af te spelen. Hij zei verder niks over het geloof maar zei dat ik maar naar de cd’s moest luisteren. Geen woorden maar daden, da’s toch niet normaal?” Een ondeugende twinkeling verschijnt in Andy’s ogen. “Ik kom hierbinnen betere mensen tegen dan buiten, buiten ontmoet ik nooit dit soort mensen.”

Schuld en vergeving

De gevangenis is een kleine wereld op zichzelf met een eigen dynamiek. Op de vraag: ‘Wat zou je willen zeggen tegen mensen in de kerk', draait John de vraag om naar zijn directe leefwereld. "Ik zou tegen al die gasten hierbinnen iets willen zeggen: ‘Ook al ben je met slechte dingen bezig, laat dat je niet blokkeren. Ga toch naar de kerk en kom onder het Woord’. Ook ik sta nog vaak in dubio en word twee kanten opgetrokken en twijfel of ik wel goed genoeg ben. Maar ik zou verder zeggen: ‘Sta ook open voor de dingen die God wel doet in je leven, wees dankbaar voor wat Hij geeft’. Veel jongens denken dat ze niet naar de kerk moeten gaan als ze nog slecht zijn. Dat vinden ze hypocriet. Ze denken dat ze eerst helemaal schoon moeten zijn voor ze naar God toe mogen. Maar dat is toch niet zo, Hij houdt van je zoals je bent." John brengt de worsteling van zoveel gedetineerden mooi onder woorden, het is ook een strijd in zijn eigen ziel. Deze mannen worstelen met schuld en vergeving, schaamte en acceptatie. John gaat verder: "Natuurlijk kun je daar misbruik van maken. Zo van 'God houdt toch wel van me zoals ik ben, dus het maakt niet uit wat ik doe'. Maar je moet wel de gehoorzame weg lopen, spijt hebben van de dingen die je doet en dan die slechte dingen wegdoen. Terwijl ik vaak de ongehoorzame weg liep en geen spijt had. Iedereen deed die dingen toch? Wat maakte het uit? Maar dat is niet goed nee."

Later

Over de vraag hoe hij op de goede weg wil blijven als hij vrijkomt moet John even nadenken. Je voelt zijn bezorgdheid als hij nadenkt over later. “Ik ga maar veel bij mijn moeder op de bank zitten, denk ik. Zij is echt goed, zij gelooft niet alleen in God, maar ze vertrouwt ook echt op Hem. Stom man, ik had alles al bij haar, alles. Onvoorwaardelijke liefde, een voorbeeld in geloof, een goed leven, maar ik moest zo nodig andere dingen doen. Zij is zo wijs en alle vragen over het geloof kan ze beantwoorden. Ik zei laatst tegen haar, toen ze hier op bezoek was: ‘Mam, jij had alle antwoorden gewoon toen al.’ ‘Ja, maar John’, antwoorde ze, ‘jij wilde het niet horen toen, je was met heel andere dingen bezig’.” De wroeging is op Johns gezicht te lezen als hij verzucht: ‘Dat is waar.'

Gevonden

Andy haakt erop in: "Ik was ook zo. Ik wilde niks meer met God te maken hebben vanaf mijn twaalfde. Ik ben op een gegeven moment op zoek gegaan naar mijn familiewortels in Afrika. Ik ging veel om met anti-kolonisatiefiguren. Die waren lekker boos en dat was ik ook.” Hij schiet in de lach. “Ik voelde me daar dus wel bij thuis. Maar hoe ik ook mijn best deed om weg te lopen bij God - ik ging bij stamhoofden langs en verzette me tegen alles - elke keer kwam Hij terug. Ik ging naar Afrika, op zoek naar mezelf, naar wie ik was, maar God heeft me daar gevonden.” 

Voorbeeld

Een terugkerend gespreksonderwerp is het verschil tussen in God geloven en op Hem vertrouwen, iets wat de mannen steeds benadrukken en belangrijk vinden. "Kijk je kunt wel in God geloven, maar als je echt op Hem vertrouwt, dan gaan er dingen anders. Mijn zusje is zo. Die vertrouwt echt op God en tikt me steeds op mijn vingers. ‘Jij wilt al je kleine zekerheidjes Andy’, roept ze dan, ‘maar daar heb je helemaal niks aan. Je moet gewoon bidden’. En dat gelooft ze ook echt. Ze is zo’n voorbeeld voor me. Ik wou dat ik dat ook kon." 

Rust

Het is duidelijk dat deze mannen worstelen met levensvragen en zichzelf. Ze zoeken naar vrede, vergeving en rust. Terwijl onze wegen zich scheiden - zij gaan terug naar hun afdeling en ik loop door de poort naar buiten - hoor ik hun wrange antwoord op mijn vraag: ‘Wat is je favoriete moment van de dag?’ nog nagalmen in mijn oren. Beide mannen antwoordden eensgezind: “Als de deur van de cel op slot gaat om vijf uur. Eindelijk rust, dan vind ik mezelf en God weer terug.”

Dit artikel is geschreven door Margreet Vleerlaag

Close
Alpha is an opportunity to explore life and the Christian faith, in a friendly, open and informal environment.
Try Alpha